Lange bio deel 2: de vuurproef

Wie mijn verhaal tot hier heeft gelezen, zou kunnen denken: “Oké, hij heeft die eerste tinnitusepisode verslagen. Happy end.” Maar de waarheid is: het ergste moest nog komen. De eigenlijke, levensbedreigende instorting van mijn lichaam stond nog op me te wachten.

De fatale kettingreactie: de crash die eindigde in CVS

Eén ding vooraf: deze instorting was niet de prijs voor de genezing van mijn tinnitus. De tinnitus was niet de oorzaak. Het was een afzonderlijke kettingreactie van meerdere factoren die samenkwamen:

• Het trauma op de achtergrond: ik droeg nog een onverwerkt, diep zittend psychisch trauma met me mee (uitgelokt door een extreme bad trip met drugs, eind 2010). Dat detail heb ik in het eerste deel van mijn verhaal bewust weggelaten, omdat het daar in de eerste plaats om de lichamelijke schade aan mijn oor ging en ik niet van het eigenlijke onderwerp wilde afleiden. Maar voor deze totale systeemcrash was het nu een gigantische factor, want het zorgde in mijn zenuwstelsel voor een permanente, sluimerende stress.
• De nawerking van het cortison: die zware infusen van de artsen hadden mijn lichaam chemisch in een kunstmatige, permanente waaktoestand gezet.
• De energieparadox, mijn slaapritme & de supplementenval: hier zou je je als oplettende lezer terecht kunnen afvragen: “Wacht even… als hij regelrecht op ernstige CVS afstevende, hoe kon hij dan soms nachten doorhalen, extreem lang actief zijn en tegelijk nog genoeg kracht hebben om zijn tinnitus te genezen? Dat rijmt toch niet met elkaar!” Het antwoord: ik had op dat moment nog helemaal geen volledig uitgebroken CVS (dat kwam pas veel later, door de EBV-infectie, toen mijn tinnitus al genezen was). Integendeel: lichamelijk gezien hadden mijn lichaamscellen in verhouding tot het verbruik zelfs heel veel energie! Ik stond ’s avonds extreem onder hoogspanning, kwam niet tot rust en mijn hele slaapritme schoof flink naar achteren. Ik joeg mezelf op met een excessieve leefstijl vol suiker en cafeïne, en bleef precies die oppeppende supplementen slikken die me bij mijn eerste tinnitusepisode hadden geholpen. Die combinatie katapulteerde me in een absolute “overdrive”. En ja, precies die energie die ik in overvloed had, heeft mijn lichaam (samen met het strikt ontzien van mijn oren) gebruikt om de tinnitus stap voor stap succesvol te genezen! Maar de prijs was hoog: in die fase had ik wel merkbaar energie, maar week na week putte ik mijn reserves verder uit – te weinig slaap, voortdurend onder hoogspanning, en daarbovenop suiker en cafeïne.
• De chemische kaalslag in mijn darmen (antibiotica & maagbescherming): bij al die stress voor mijn zenuwen en mijn lichaam kwam nog een zware lichamelijke factor. Omdat bij mij Helicobacter pylori was vastgesteld, moest ik een agressieve drievoudige antibioticakuur doen en slikte ik daarna drie volle maanden sterke zuurremmers (maagbescherming). Dat was de doodsteek voor mijn darmflora – en daarmee voor een groot deel van mijn immuunsysteem.

En precies op dat moment, met een immuunsysteem zonder enige reserve, gebeurde het: ik raakte via mijn neef besmet met het epstein-barrvirus (de ziekte van Pfeiffer). Omdat ik die zware infectie nooit eerder had doorgemaakt en mijn systeem absoluut geen reserves meer had, was dat de laatste klap. Binnen een paar weken ontwikkelde ik het volledige ziektebeeld van het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS).

De doodlopende weg van 6.800 euro en mijn grootste arrogantie

CVS was de ergste tijd van mijn leven. In zijn extreemste vorm hield die toestand tussen 11 en 13 maanden ononderbroken aan. Ik was vrijwel volledig bedlegerig en zat opgesloten in mijn huis. Mijn lichaam voelde aan alsof het van binnen brandde, over mijn hersenen hing een dichte mist, en mijn spieren hadden alle kracht verloren. Mijn mitochondriën (de energiecentrales van de cel) hadden de productie van ATP (celenergie) bijna volledig stilgelegd.

In mijn wanhoop probeerde ik alles wat de markt te bieden had. Ik deed als een bezetene onderzoek en kocht willekeurig alles op wat ook maar het kleinste sprankje hoop beloofde. Het waren niet alleen supplementen van zogenaamd “wetenschappelijke” Amerikaanse grote spelers als Life Extension of Thorne. De lijst was eindeloos: ik kocht bergen vrij verkrijgbare medicijnen, talloze homeopathische middelen, natuurproducten als Schüsslerzouten, dure ontgiftingskuren en middelen om stoffen af te voeren – en zelfs preparaten voor een hormoonvervangende therapie, om mijn zogenaamd volledig uitgeputte bijnieren weer op te bouwen.

Daar kwamen nog de meest uiteenlopende therapeuten en behandelingen bij. Ik liet me dure vitamine C-infusen geven, in de hoop mijn immuunsysteem weer aan te zwengelen. Ik ging naar een speciale therapeute (opgeleid volgens dr. Klinghardt). Daar probeerden ze me te behandelen met hooggedoseerde vitamine D, antischimmelmiddelen en de behandeling van een zeldzame stofwisselingsziekte die ik zogenaamd had: KPU (kryptopyrrolurie). (Even ter verduidelijking, zodat hier geen verkeerd beeld ontstaat: bij dat bezoek ging het puur om mijn CVS, dus die extreme uitputting – mijn tinnitus was op dat moment immers al volledig genezen. Het was ook geen ontgifting van zware metalen, het ging eerder om die KPU-kwestie en vitamines. Haar aanpak was zeker niet verkeerd, die was toen alleen simpelweg niet de juiste sleutel voor mijn volledig geblokkeerde systeem.) Of ik die KPU ooit echt heb gehad, weet ik tot op de dag van vandaag niet. Voor mijn toestand van toen heeft het in ieder geval helemaal niets opgeleverd.

Ik wilde zelfs een gesimuleerde hoogtetraining doen (de zogenoemde hypoxietherapie / IHHT) in een praktijk, waarbij je afwisselend zuurstofarme en zuurstofrijke lucht inademt om je mitochondriën kunstmatig onder stress te zetten en tot een herstart te dwingen. Ik reed er ook echt naartoe, maar brak het plan meteen ter plekke weer af, omdat ik simpelweg te veel paniek kreeg en mijn kapotgeschoten systeem ertegen in opstand kwam.

Ik was aan het eind zo wanhopig dat ik me wilde laten opnemen in een gespecialiseerde kliniek. De opnamedatum had ik al vastgelegd – ik moest hem uiteindelijk alleen afzeggen omdat ik me kort daarvoor zelf uit die hel had bevrijd.

In dat ene jaar heb ik voor die hele waanzin, zonder overdrijven, ongeveer 6.800 euro verbrand aan preparaten, apparaten en therapieën. Het resultaat? Helemaal niets. Niets werkte. Mijn lichaam sloeg nergens op aan. Ik voelde me levend begraven.

En toen dit:

Tijdens mijn intensieve onderzoeksnachten in het CVS-moeras kwam ik echt op de website van een Duits bedrijf terecht dat FitLine heet. Ik zie nog precies voor me hoe ik op die pagina belandde. Ik was er letterlijk maar vier of vijf seconden. Toen las ik de naam “FitLine”, zag de vormgeving en dacht vol arrogantie: “Wat is dat nou voor een idiote naam voor een trendy sportdrankje? Ik heb zware medicijnen nodig, geen gekleurde sapjes.”

Ik schoof het in mijn hoofd meteen in het hokje van Ratiopharm of Centrum – in mijn ogen van toen absolute massaproducten van lage kwaliteit. Ik sloot het tabblad. Ik zag daarbij volledig over het hoofd dat dat bedrijf een absolute, onvoorwaardelijke 100%-geld-teruggarantie bood. Mijn ego en mijn halve kennis zaten me in de weg.

Nu erger ik me aan die vijf seconden arrogantie – ze hebben me vermoedelijk nog vele maanden in de CVS-hel gekost. Aan de andere kant ben ik blij dat ik toen niet blind zelf een experiment ben begonnen: zonder de precieze aanwijzingen van mijn Heilpraktiker had ik de producten in mijn toestand van toen waarschijnlijk verkeerd gebruikt.

2013: de niacineflush en de herstart van mijn cellen

Op mijn absolute dieptepunt in 2013, toen ik het werkelijk niet meer wist en 98 % van mijn tijd op bed lag, gebeurde er iets beslissends. Ik lag in bed met mijn laptop voor me. Omdat ik door mijn voorgeschiedenis veel op tinnitus had gezocht, schoof het algoritme van YouTube me opeens een video in mijn feed. Het was een lezing over tinnitus van een Heilpraktiker die ik al van YouTube kende. Ik had eerder al een paar van zijn video’s gezien en die hadden enorme indruk op me gemaakt, omdat hij de dingen ongelooflijk holistisch, begrijpelijk en met enorme vakkennis uitlegde.

Omdat ik toch al die tijd verwoed op zoek was naar nieuwe artsen en Heilpraktiker, kwam er als uit het niets een impuls in me op: “Ik luister er nu nog één keer naar. Even kijken of hij me kan overtuigen, of hij mijn volgende behandelaar wordt.” Ik klikte de video aan, deed van pure uitputting mijn ogen dicht en luisterde alleen maar.

Daarbij moet je één belangrijk ding weten: mijn moeder weigerde op dat moment al strikt om me nog naar welke arts of Heilpraktiker dan ook te brengen. We hadden in die korte periode simpelweg al zo ongelooflijk veel geld verbrand (die 6.800 euro), wat natuurlijk volkomen begrijpelijk was.

Maar terwijl ik naar hem luisterde en zijn manier van doen me weer volledig in de greep kreeg, keek ik beter en deed ik een ontdekking die me compleet omverblies: die man zat maar 30 kilometer van mij vandaan! Dat wist ik tot dan toe totaal niet. Op dat moment nam ik een rotsvast besluit: “Ik moet het bij hem proberen. Dit is mijn allerlaatste poging voordat ik me definitief in die kliniek laat opnemen.” Omdat het gelukkig zo dichtbij was, sleepte ik me kort daarna met mijn laatste krachten naar zijn praktijk.

Hij hoorde mijn verhaal aan, stond op en mengde een poeder in een glas water. Hij zette een glas met een feloranje, bijna wortelkleurige vloeistof voor me neer. Ik dronk het op.

En toen viel bij mij – al was het pas achteraf – het kwartje: wat hij me daar had gegeven, was exact de volledige FitLine-set (met Basics, Restorate, Activize, hooggedoseerde omega-3 DHA/EPA en Q10) – precies die “trendy sapjes” die ik enige tijd daarvoor zo ongelooflijk arrogant had weggeklikt!

Wat er na het drinken in die praktijk gebeurde, was volslagen waanzin: na 6 tot 8 minuten merkte ik opeens dat ik het in mijn hele lichaam extreem warm kreeg. Ik voelde een gigantische golf van doorbloeding door mijn aderen schieten. Mijn huid kleurde rood, het tintelde overal. Voor het eerst in ruim een jaar voelde ik weer echte, fysieke energie in mijn cellen. De Activize uit die set had bij mij een enorme niacineflush in gang gezet.

Om dat meteen goed in perspectief te plaatsen en niemand bang te maken voor die tinteling: die flush was bij mij alleen zo extreem sterk omdat mijn lichaam op celniveau volkomen leeggebrand was. En dat kwam niet doordat ik geen voedingsstoffen had binnengekregen – ik had er in de aanloop immers voor bijna 6.800 euro aan Amerikaanse pillen geslikt!

Het echte probleem bij mij was een drievoudige blokkade in mijn systeem. Eén: mijn maag en darmen waren door de blijvende stress, ontstekingen en eerdere antibioticakuren (die tot een dysbiose leidden) compleet uit balans. Twee: door CVS had mijn darm simpelweg niet genoeg celenergie (ATP) om het zware werk van spijsvertering en opname van voedingsstoffen überhaupt nog te doen. En drie: mijn cellen waren door die anaerobe noodstand zó verzuurd dat zelfs de voedingsstoffen die het nog tot in mijn bloed haalden, bijna niet meer in de doelcellen werden binnengelaten. Op celniveau verhongerde ik, terwijl er volle borden voor me stonden.

Precies deze vloeibare, zeer biologisch beschikbare voedingsstoffenset doorbrak die blokkade. Op dat moment laaide de hoop weer op. Kort daarna zette ik mijn trots definitief opzij, haalde die complete set voor thuis en nam hem vanaf dat moment consequent elke dag. De resultaten waren bijna surrealistisch:

• Na 20 dagen: ik was weer fit genoeg om gewoon de trap op te lopen.
• Na 2 maanden: ik was helemaal niet meer bedlegerig. Ik kon op mijn fiets stappen en een uur lang flink en snel door de natuur rijden, zonder daarna dagen uit te vallen (“post-exertional malaise”).
• Na 3 tot 4 maanden: ik begon aan mijn eerste echte re-integratie en volgde op een school een computercursus. Ik rondde die cursus met het grootste gemak af, zonder dat mijn lichaam daarna weer instortte. CVS was voor mij lichamelijk echt definitief verleden tijd.
• Na bijna 2 jaar: nadat mijn bloedsomloop weer volledig aan inspanning gewend was en ik me ook psychisch, door gericht werken aan mijn trauma, weer had gestabiliseerd, keerde ik terug in het harde arbeidsleven. Ik begon bij REWE Online. Dat was geen kantoorbaan, maar extreem zwaar lichamelijk werk – een echte loodzware baan, waarbij je onder andere zware kratten drank tot op de vijfde verdieping moest sjouwen. En mijn lichaam heeft dat niet alleen volgehouden: ik was lichamelijk zelfs weer zó extreem fit dat het er meermaals op uitdraaide dat ik daar ook nog uit vrije wil dubbele diensten deed.

Ik was lichamelijk niet alleen weer op 100 %, maar qua energie zelfs robuuster en krachtiger dan ooit eerder in mijn hele leven!

Waarom vertel ik dit allemaal? (De brug naar de tweede tinnitusepisode)

Omdat het tweede deel van dit verhaal zonder CVS nooit zou zijn gebeurd. In die tijd heb ik begrepen wat celenergie is en wat biologische beschikbaarheid betekent – aan mijn eigen lichaam, van 98 procent bedlegerig tot een vrijwillige dubbele dienst.

En ik had nu een voedingsstoffenset in handen waarvan ik wist wat die kon. Uit die kennis kwam het gekste idee van mijn leven voort.

Het besluit tot een stresstest (het experiment)

De jaren gingen voorbij. Ik leefde inmiddels weer een volstrekt normaal leven, mijn gehoor was perfect en door mijn dagelijkse voedingsstoffenroutine voelde ik me energieker dan ooit. Ik dacht vaak terug aan mijn tinnitustheorie.

De logica liet me niet los: op dat moment had ik het gevoel dat ik drie keer zoveel energie had als destijds bij mijn eerste tinnitusepisode. Bij die eerste episode had ik me daarom een half jaar in een stille kamer moeten opsluiten, omdat mijn oorcellen met die kleine hoeveelheid energie simpelweg te zwak waren. Elk normaal alledaags geluid had toen waarschijnlijk een duidelijk sterker, negatief effect op het herstel van de tinnitus dan nu, als ik het nog een keer zou doormaken. Dat was in die periode mijn precieze gedachtegang.

Dus deed ik wat voor elke arts volslagen krankzinnig moet klinken: ik lokte doelbewust een tweede tinnitusperiode uit.

De bewuste provocatie

Enkele jaren na mijn herstel van CVS kwamen twee dingen samen: aan de ene kant had ik nog een enorme honger naar het leven. Aan de andere kant zat mijn tinnitustheorie vast in mijn hoofd en wilde ik absoluut weten of die klopte. Op een feest waar het toch al erg lawaaiig was, liet ik daarom mijn oude voorzichtigheid volledig varen. Ik vierde extra uitbundig feest en genoot bewust met volle teugen van de zware geluidsbelasting.

Nog tijdens dat feest kreeg ik af en toe de rekening gepresenteerd: op de momenten dat het bijzonder hard was, voelde ik opeens duidelijk druk op mijn oren. Het was zeker niet zo heftig als destijds na die eerste nacht in de disco, maar ik merkte heel goed dat het lawaai mijn oren op die momenten echt zwaar belastte. Zodra het weer wat zachter werd, trok dat drukgevoel na korte tijd weg. Het was slechts een tijdelijk waarschuwingssignaal en – dat was het beslissende – er was nog geen tinnitus.

Precies dat drukgevoel gaf uiteindelijk de doorslag en zette de knop in mijn hoofd om. Ik dacht: “Oké, het systeem wankelt. Als ik dit experiment wil doorzetten, drijf ik het nu tot het uiterste, totdat de tinnitus terugkomt.”

Als muziek een lichamelijke kwelling wordt

Wat volgde, waren wekenlange, excessieve koptelefoonsessies met heel harde muziek. In die fase veranderde de manier waarop ik geluid ervoer drastisch. Soms kon ik helemaal niet meer van de muziek genieten. Luisteren werd pure inspanning en voelde als een echte lichamelijke pijnbelasting – een extreem onaangename, diffuse, diep zittende druk in mijn oor.

Alles in me schreeuwde: haal die koptelefoon af, dit is veel te veel voor je oren! Ik negeerde het en ging stug verder.

Ook als ik niet achter de pc zat, ging het dagelijks leven op maximaal volume door. Ik dacht er niet aan om me zoals de eerste keer in mijn kamer op te sluiten. Ik reed lange afstanden met de auto en harde muziek, ging met vrienden naar verjaardagen, ging uit en stelde me bloot aan het volle, onbarmhartige geluidsniveau van het leven.

De terugkeer van de toon

En op een gegeven moment was die ene avond er. Ik zat weer voor mijn pc en liet geluid via mijn koptelefoon afspelen – en opeens nam ik in mijn linkeroor weer die subtiele, onmiskenbare toon waar. De toon was terug. Hij was nog heel zacht, ik kon hem met omgevingsgeluid makkelijk overstemmen, maar hij was er.

Op dat moment raasde er een extreem, absurd conflict door me heen. Aan de ene kant schoot de pure ontzetting door mijn hoofd: “O shit!” Aan de andere kant was er die bijna waanzinnige fascinatie: “Oké, heftig. Het is me gelukt. Dit is precies wat ik voor mijn test nodig had.”

De bewuste supplementenpauze: de tinnitus laten groeien

Maar hoe kon de tinnitus onder die omstandigheden überhaupt weer met brute kracht toenemen tot ongeveer 75 procent van de luidheid van mijn allereerste tinnitus? Ik had met mijn FitLine-protocol toch een enorm beschermingsschild opgebouwd! Het antwoord: ik heb dat schild heel bewust afgebroken.

Toen de tinnitus in mijn linkeroor eerst nog maar heel licht en vaag hoorbaar werd, merkte ik dat mijn volledig opgeladen systeem er onmiddellijk tegen vocht. De voedingsstoffen hielden de schade extreem klein. Maar precies dat wilde ik voor mijn ultieme experiment nu juist niet. Als ik wilde bewijzen dat mijn protocol zware tinnitus ‘tijdens de rit’ (in het dagelijks leven) kan herstellen, dan moest de tinnitus eerst weer toenemen tot een behoorlijk, onmiskenbaar niveau.

Dus nam ik een krankzinnig, maar bewust besluit: ik nam een volledige supplementenpauze (onthouding). Ik stopte met mijn complete FitLine-set. En ook de lecithine – die ik immers al sinds de tijd van mijn eerste tinnitus (biografie deel 1) kende en gebruikte als mijn absolute fundament voor de myelineschede – liet ik helemaal weg.

Ik onthield de cel midden in het lawaai-experiment met opzet haar belangrijkste synergiefactoren en bouwstoffen. Ik wilde de tinnitus bewust laten groeien, zodat hij niet al vooraf door de producten werd onderdrukt voordat hij überhaupt het niveau had bereikt waarop ik hem voor mijn test wilde hebben. Een stresstest zonder vangnet.

De definitieve instorting: ongeveer 75 procent en de geluidschaos

Het duurde naar schatting anderhalve, maximaal twee maanden voordat mijn systeem onder die extreme, aanhoudende provocatie en zonder biochemisch schild definitief instortte.

Op een avond was het punt bereikt. De tinnitus was nu niet meer zacht. Hij was met brute kracht terug. In mijn linkeroor was hij ongeveer drie kwart zo hard (75 procent) als mijn allereerste tinnitus. Ook mijn rechteroor had zich weer gemeld, maar bleef relatief zwak en was goed te overstemmen met omgevingsgeluid. In mijn linkeroor was hij daarentegen extreem indringend.

En het geluidsbeeld was totaal gek en nieuw. Mijn hoofd kreeg een complete chaos van elektrische misvuringen binnen:

• Het typische, indringende piepen van een sinustoon (dat was het hoofdgeluid).
• Daarbovenop hoorde ik opeens ook een bizar signaal, als morsecode. Dat was me tot dan toe volstrekt onbekend en ik was er bijna gefascineerd door dat zoiets überhaupt mogelijk is.
• Daar kwam een diep, luguber gesis in mijn linkeroor bij, dat ik nog nooit eerder had gehoord.
• En bovenop dat alles nog een sirene die op- en afzwol, die soms twee weken lang flink aanwezig was en dan weer naar de achtergrond zakte.

De live-experimenten op mijn eigen oor

Voordat ik me na die escalatie definitief aan het genezen zette, wilde ik in die extreem harde fase absoluut nog een paar dingen nagaan. Ik wist nu immers hoe tinnitus werkt, en ik wilde het systeem bij mezelf aan een natuurkundige stresstest onderwerpen. Ik testte het systeem letterlijk aan de grens van zijn belastbaarheid:

1. De kaak-halstest (de kruisverbinding):
Ik wilde nagaan of mijn tinnitus weer op mijn nek en mijn kaak reageerde. Dus maakte ik ruime hoofdbewegingen, spande ik mijn hals aan en verdraaide ik mijn kaak. Het resultaat was ondubbelzinnig: ik kon het geluid absoluut beïnvloeden, zowel qua klank als qua volume!

2. De ruistest (het bewijs tegen maskeren):
Ik zette mijn koptelefoon op en liet twee tot drie minuten extreem harde witte ruis lopen. Toen rukte ik de koptelefoon af. Het resultaat was tegelijk fascinerend en gruwelijk: een paar seconden lang was de tinnitus compleet weg. Er heerste een volstrekt doodse stilte. Maar direct daarna gierde hij harder en agressiever dan ooit.

(Voor mij het bewijs aan den lijve: artsen raden witte ruis aan om te maskeren. Wat gebeurde er in mijn ogen werkelijk? Die harde ruis dwong mijn toch al zieke haarcellen om zonder pauze ionen te pompen. Als ik mijn koptelefoon afzette, was de accu van de cel helemaal leeg. De cel was een paar seconden functioneel “dood” en “stil”. Zodra ze weer een minuscuul beetje energie bijlaadde, knalde het noodsignaal twee keer zo hard terug!)

3. De klaptest (de mechanische schok):
Het klinkt misschien idioot, maar ik klapte één keer hard met mijn handen, pal voor mijn oor. Er ontstond een kleine drukgolf. Het resultaat: precies op het moment van de klap gierde de tinnitus woedend omhoog. Maar hij zakte relatief snel weer terug naar zijn normale niveau.

De naakte paniek in de nacht

Maar toen ik ’s avonds in bed lag, haalde de werkelijkheid me keihard in. De geluiden in mijn hoofd waren zo oorverdovend en opdringerig dat ik ze – vooral in mijn linkeroor – zelfs met de tv niet kon overstemmen. Dat maakte het extreem moeilijk om in slaap te vallen en deed me heel sterk denken aan de fase waarin ik voor het eerst tinnitus had.

Daardoor sloeg de angst echt toe. De aanvankelijke euforie en fascinatie over het geslaagde experiment waren in één klap volledig verdwenen.

Ik staarde naar het plafond en mijn gedachten raasden: “Mijn god, ik hoop echt dat dit weer weggaat. Heb ik iets totaal verkeerd aangepakt? Was dit een enorme fout? Houd ik dit nu de rest van mijn leven, alleen omdat ik met een stom experiment iets wilde bewijzen?”

De hel was terug.

Het minimale arsenaal en de uitgestelde “monnikenmodus”

De volgende ochtend stond ik op en het besluit was gevallen. De tinnitus was luid genoeg. Tijd om in te grijpen en de producten weer te gaan gebruiken. Toen mijn nieuw bestelde FitLine-pakket aankwam, reed ik meteen ook naar de drogist om mijn vertrouwde lecithine te halen en de ommekeer en de genezing in gang te zetten.

Mijn genezingsstack zag er dus zo uit:

• De volledige FitLine-set (Activize, Restorate, Basics en omega-3 met Q10).
• Lecithinekorrels.

(Waarom deze keer zonder het bittere aminozuurpoeder van de eerste keer? Destijds had ik chronische gastritis en kon ik eiwitten uit normale voeding nauwelijks benutten. Nu, na het herstel van mijn darmgezondheid, werkte mijn spijsvertering goed – de aminozuren haalde mijn lichaam uit het eten.)

Ik nam die producten vanaf dat moment elke dag, maar er was een groot “probleem”: ik had op dat moment een enorme honger naar het leven. Mijn overwinning op CVS lag inmiddels enkele jaren achter me. Ik werkte weer, ik stond midden in het leven, ik zat volledig in mijn flow. Dus dacht ik: “Ik neem deze stack nu eerst om het ergste op te vangen. Maar hoe ik dat straks precies weer met die extreme ‘monnikenmodus’ ga doen… daar denk ik nog even over na.” Ik had simpelweg absoluut geen zin om me zoals de eerste keer volledig van mijn vrienden, mijn werk en het leven af te sluiten. Ik schoof die harde beslissing eigenlijk gewoon voor me uit.

Slim omgaan met lawaai in plaats van totale isolatie

Ik koos dus een compromis: ik probeerde het geluidsniveau gedurende de dag zo laag mogelijk te houden en extreme geluidspieken consequent te vermijden. Concreet betekende dat: ik zette de autoradio niet meer voluit, hield thuis geen harde koptelefoonsessies meer en bleef logischerwijs weg uit discotheken.

Maar daarbuiten trok ik me niet volledig terug. Ik ging nog gewoon boodschappen doen. Ik ging met vrienden naar de kermis en met collega’s naar de film. Ik leefde relatief normaal verder. En zodra er spontaan iets leuks te doen was waarbij ik vanwege het volume geen “nee” wilde zeggen – bijvoorbeeld naar een gewoon feestje gaan met vrienden (geen harde disco’s, maar normale feestjes) – zei ik ja en ging ik mee.

Het “hè?!”-moment in week 2

En toen gebeurde het ongelooflijke, iets wat ik zelf absoluut niet had verwacht. Al in de eerste weken – ik denk dat het ergens tussen week 2 en 3 was – merkte ik opeens: man, die toon reageert nu al!

De geluiden werden merkbaar minder en ijler, en de frequenties begonnen te veranderen. Eerst verdween dat volstrekt nieuwe gesis in mijn linkeroor. Daarna werden ook de permanente fluittoon en de rest van het geluidsbeeld merkbaar ijler. De tonen waren lang niet meer zo agressief als in de weken ervoor. Dat merkte ik vooral in de ochtenduren.

Ik zat daar, keek volkomen verbouwereerd voor me uit en dacht: “Hè?! Oké, heftig… Ik leef hier eigenlijk nog compleet normaal, vermijd alleen de harde, langdurige geluidspieken, en toch reageert het al?!” Ik hield nog steeds in mijn achterhoofd dat ik voor de volledige, definitieve genezing misschien binnenkort toch nog naar die harde monnikenmodus zou moeten overstappen – maar omdat mijn systeem al zo geweldig op de voedingsstoffen aansloeg, ging ik voorlopig gewoon door met dit compromis.

Het sterven van de frequenties en de volledige stilte

Het genezingsproces verliep geleidelijk en duurde grofweg drie tot vier maanden. Maar de tinnitus verdween niet in één keer; het was een systematisch uitdoven van de frequenties:

• Eerst meldde mijn rechteroor zich af. Dat was na ongeveer twee maanden al volledig genezen en werd weer helemaal stil.
• In mijn linkeroor (het oor met de zware schade) schakelden die gekke frequenties zich een voor een uit. (Dat gesis was immers al helemaal in het begin verdwenen.) Daarna vervaagde de op- en afzwellende sirene. Ook het diepe vrachtwagengebrom dat erbij was gekomen, loste relatief snel op.
• Het enige wat zich extreem hardnekkig hield, was die klassieke, hoogfrequente sinustoon. De absolute eindbaas.

Net als bij mijn eerste tinnitusperiode waren de ochtenduren de beslissende indicator. Vooral ’s ochtends merkte ik het sterkste effect van het herstel. Het voelde alsof er een schuifje steeds verder naar de nullijn ging – dus in de richting van “geen tinnitus meer”. Hoe meer weken er voorbijgingen, hoe gekker het werd: op een gegeven moment was de toon ’s ochtends niet alleen zachter, maar zelfs volledig verdwenen. Hij was dan alleen nog met oordoppen in absolute stilte te horen (precies zoals ik het bij het herstel van mijn eerste tinnitusperiode ook had meegemaakt en verteld), voordat het fluiten later op de dag door de vermoeidheid weer harder werd.

Tegen het einde van de derde maand was die toon ’s avonds zo zacht geworden dat ik hem alleen nog kon horen als ik in een volstrekt stille kamer oordoppen droeg of in de compleet stille badkamer zat. Mijn rechteroor was op dat moment al helemaal stil. Alleen in mijn linkeroor was hij nog heel licht aanwezig.

Om het definitief af te maken haalde ik nog speciale vitamine B12-druppels, die ik elke dag direct onder mijn tong druppelde, om mijn systeem via het mondslijmvlies nog een allerlaatste zetje te geven.

En toen, ergens in de weken daarna, was hij volledig weg. Ik kan vandaag niet meer precies zeggen hoeveel weken het vanaf dat punt nog heeft geduurd, omdat ik er op een gegeven moment simpelweg niet meer zo extreem op lette. Maar hij was op een gegeven moment gewoon weg. Hij verdween. Compleet. Voor 100 %.

Waarom je dit hier leest

Ik had de gekste test van mijn leven doorstaan. En ik wist nu: bij de eerste keer was veel toeval en geluk. Bij de tweede niet. De tinnitus verdween omdat ik mijn cellen gaf wat ze nodig hadden – midden in het normale dagelijks leven, zonder monnikenmodus.

Een website maken had ik nooit gepland. Ik had dit allemaal voor mezelf doorgezet, om mijn rust te hebben – en misschien om het eens aan een vriend of mijn Heilpraktiker te vertellen.

Maar hoe meer ik las over hoeveel mensen door artsen met ‘ongeneeslijk’ naar huis worden gestuurd en ’s nachts geen raad meer weten met zichzelf, hoe duidelijker het werd: dit houd ik niet voor mezelf.

Nog even kort en eerlijk, tot slot (recht voor z’n raap)

Ik weet precies hoe dit hele verhaal over ziekte en genezing voor een buitenstaander moet klinken. Als ik dit alles niet aan den lijve had meegemaakt – de reeks absurde “toevalligheden”, mijn aanvankelijke verzet tegen de KNO-arts, de diepe val in CVS, de mislukte therapieën van 6.800 euro en tot slot dat gekke moment waarop het YouTube-algoritme me in mijn donkerste uur een reddende Heilpraktiker op slechts 30 kilometer afstand op mijn scherm voorschotelde… dan zou ik het waarschijnlijk zelf afdoen als een goedkoop Hollywoodscenario of een verzonnen sprookje. Het klinkt simpelweg te gek om waar te zijn.

Maar precies daarom leg ik hier al mijn kaarten volledig op tafel. Dit is geen verzonnen genezingsverhaal, geen marketingtruc en al helemaal geen ongefundeerde esoterie. Dit is ijskoude, natuurkundige en cellulaire waarheid. Ik bezit elk afzonderlijk tastbaar bewijs voor deze hel en deze genezing: mijn medische audiogrammen met de forse frequentiedips, de labverslagen, de diagnoses en de rekeningen van de klinieken en therapeuten.

Ik vertel je dit alles niet om je te vermaken. Ik vertel het omdat ik voor mijzelf een weg uit dit systeem heb gevonden – en omdat ik hoop dat deze kennis ook jou verder kan helpen met je gehoor en je nachten.

← Lange bio deel 1: de helletocht