Lange bio deel 2: de vuurproef

Wie mijn verhaal tot hier heeft gelezen, zou kunnen denken: „Oké, hij heeft die eerste tinnitus verslagen. Happy end." Maar de waarheid is: het ergste moest nog komen. De eigenlijke, levensbedreigende instorting van mijn lichaam stond nog op me te wachten.

De fatale kettingreactie: de val in CVS

Het is extreem belangrijk om hier één ding vooraf te zeggen: die val was niet de „prijs" voor de genezing van mijn tinnitus. De tinnitus zelf was niet de oorzaak. Het was veeleer een fatale kettingreactie die mijn systeem daar los van volledig uit balans bracht. Mijn lichaam en mijn zenuwstelsel werden door een combinatie van meerdere zware factoren letterlijk tot op de bodem leeggezogen:

• Het trauma op de achtergrond: ik droeg nog een onverwerkt, diep zittend psychisch trauma met me mee (uitgelokt door een extreme bad trip met drugs, eind 2010). Dat detail heb ik in het eerste deel van mijn verhaal bewust weggelaten, omdat het daar in de eerste plaats om de lichamelijke schade aan mijn oor ging en ik niet van het eigenlijke onderwerp wilde afleiden. Maar voor deze totale systeemcrash was het nu een gigantische factor, want het zorgde in mijn zenuwstelsel voor een permanente, sluimerende stress.
• De nawerking van het cortison: die zware infusen van de artsen hadden mijn lichaam chemisch in een kunstmatige, permanente waaktoestand gezet.
• De energieparadox, mijn slaapritme & de supplementenval: hier zou je je als oplettende lezer terecht kunnen afvragen: „Wacht even… als hij regelrecht op een zwaar CVS afstevende, hoe kon hij dan soms nachten doorhalen, extreem lang actief zijn en tegelijk nog genoeg kracht hebben om zijn tinnitus te genezen? Dat rijmt toch niet met elkaar!" Het antwoord is een geniepige biologische paradox: ik had op dat moment nog helemaal geen volledig uitgebroken CVS (dat kwam pas veel later, door de EBV-infectie, toen mijn tinnitus al genezen was). Integendeel: mijn lichaamscellen hadden lichamelijk gezien in verhouding tot het verbruik zelfs heel veel energie! Ik stond 's avonds extreem onder hoogspanning, kwam niet tot rust en mijn hele slaapritme schoof flink naar achteren. Ik joeg mezelf op met een excessieve leefstijl vol suiker en cafeïne, en bleef precies die oppeppende supplementen slikken die me bij mijn eerste tinnitus hadden geholpen. Die combinatie katapulteerde me in een absolute „overdrive". En ja, precies die energie die ik in overvloed had, heeft mijn lichaam (samen met het strenge sparen van mijn oren) gebruikt om de tinnitus stap voor stap succesvol te genezen! Maar de prijs daarvoor was fataal: wie zijn motor onophoudelijk diep in het rood laat draaien, veroorzaakt extreme slijtage. Het onbarmhartig overprikkelen van mijn zenuwstelsel, die onnatuurlijke slaap en dat permanente plankgas leidden tot een enorme verzuring en vervuiling op celniveau. Ik had in die fase wel merkbaar energie, maar ik verwoestte er week na week mijn cellulaire accu mee, tot die letterlijk helemaal kapot en leeg was.
• De chemische kaalslag in mijn darmen (antibiotica & maagbescherming): bij al die stress voor mijn zenuwen en mijn lichaam kwam nog een zware lichamelijke factor. Vanwege een gevonden Helicobacter pylori moest ik een agressieve drievoudige antibioticakuur doen en slikte ik daarna 3 maanden lang sterke zuurremmers (maagbescherming). Dat was de definitieve doodsteek voor mijn darmflora. Omdat ongeveer 80 % van het menselijke immuunsysteem in de darm zit, had ik zonder het te weten mijn belangrijkste lichamelijke verdedigingslinie compleet opgeblazen.

Ik liet mijn innerlijke motor draaien als een sportwagen op maximale toeren – maar zonder één druppel motorolie. Mijn immuunsysteem was door dat chronische overprikkelen en de verwoesting van mijn darm systematisch op de knieën gedwongen. En precies op dat moment van absolute zwakte gebeurde het: ik liep bij mijn neef het epstein-barrvirus op (de ziekte van Pfeiffer). Omdat ik die zware infectie nog nooit eerder had doorgemaakt en mijn systeem geen enkele reserve meer had, was dat de laatste, vernietigende klap, en binnen een paar weken ontwikkelde ik het volledige ziektebeeld van het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS).

De doodlopende weg van 6.800 euro en mijn grootste arrogantie

Dat CVS was de ergste tijd van mijn leven. In zijn extreemste vorm hield die toestand tussen 11 en 13 maanden ononderbroken aan. Ik lag vrijwel volledig op bed en zat opgesloten in mijn huis. Mijn lichaam voelde alsof het van binnen brandde, over mijn hersenen hing een dichte mist, en mijn spieren hadden alle kracht verloren. Mijn mitochondriën (de energiecentrales van de cel) hadden de productie van ATP (celenergie) bijna volledig stilgelegd.

In mijn wanhoop probeerde ik alles wat de markt te bieden had. Ik zocht als een bezetene en kocht willekeurig alles op wat ook maar het kleinste sprankje hoop beloofde. Het waren niet alleen supplementen van zogenaamd „wetenschappelijke" Amerikaanse grote namen als Life Extension of Thorne. De lijst was eindeloos: ik kocht bergen vrij verkrijgbare medicijnen, talloze homeopathische middelen, natuurproducten als Schüsslerzouten, dure ontgiftingskuren en middelen om stoffen af te voeren – en zelfs preparaten voor een hormoonvervangende therapie, om mijn zogenaamd volledig uitgeputte bijnieren weer op te bouwen.

Daar kwamen nog de meest uiteenlopende therapeuten en behandelingen bij. Ik liet me dure vitamine C-infusen geven, in de hoop mijn immuunsysteem weer aan te zwengelen. Ik ging naar een speciale therapeute (opgeleid volgens dr. Klinghardt). Daar probeerden ze me te behandelen met hooggedoseerde vitamine D, antischimmelmiddelen en de behandeling van een zeldzame stofwisselingsziekte die ik zogenaamd had: KPU (kryptopyrrolurie). (Even ter verduidelijking, zodat hier geen verkeerd beeld ontstaat: bij dat bezoek ging het puur om mijn CVS, dus die extreme uitputting – mijn tinnitus was op dat moment immers al volledig genezen. Het was ook geen ontgifting van zware metalen, het ging eerder om die KPU-kwestie en vitamines. Haar aanpak was zeker niet verkeerd, hij was toen alleen simpelweg niet de juiste sleutel voor mijn volledig geblokkeerde systeem.) Of ik die KPU ooit echt heb gehad, weet ik tot vandaag niet. Voor mijn toestand van toen heeft het in ieder geval helemaal niets opgeleverd.

Ik wilde zelfs een gesimuleerde hoogtetraining doen (de zogenoemde hypoxietherapie / IHHT) in een praktijk, waarbij je afwisselend zuurstofarme en zuurstofrijke lucht inademt om je mitochondriën kunstmatig onder stress te zetten en tot een herstart te dwingen. Ik reed er ook echt naartoe, maar brak het plan meteen ter plekke weer af, omdat ik simpelweg te veel paniek kreeg en mijn kapotgeschoten systeem ertegen in opstand kwam.

Ik was aan het eind zo wanhopig dat ik me wilde laten opnemen in een gespecialiseerde kliniek. De opnamedatum had ik al vastgelegd – ik moest hem uiteindelijk alleen afzeggen omdat ik me kort daarvoor zelf uit die hel had bevrijd.

In dat ene jaar heb ik voor die hele waanzin, zonder overdrijven, ongeveer 6.800 euro verbrand aan preparaten, apparaten en therapieën. Het resultaat? Helemaal niets. Niets werkte. Mijn lichaam nam er niets van op. Ik voelde me levend begraven.

En hier komt de grootste, bijna tragikomische ironie uit mijn hele ziektegeschiedenis:

Tijdens mijn intensieve nachten van zoeken in het CVS-moeras kwam ik echt op de website van een Duits bedrijf terecht dat FitLine heet. Ik zie het nog precies voor me, hoe ik op die pagina belandde. Ik was er precies 4 of 5 seconden. Toen las ik de naam „FitLine", zag de vormgeving en dacht vol arrogantie: „Wat is dat nou voor een idiote naam voor een trendy sportdrankje? Ik heb zware medicijnen nodig, geen gekleurde sapjes."

Ik schoof het in mijn hoofd meteen in het hokje van Ratiopharm of Centrum – in mijn ogen van toen absolute massaproductie van lage kwaliteit. Ik sloot het tabblad ijskoud. Ik zag daarbij volledig over het hoofd dat dat bedrijf een absolute, onvoorwaardelijke niet-goed-geld-terug-garantie van 100 % gaf. Mijn ego en mijn halve kennis zaten me in de weg.

De absolute, tragikomische ironie is namelijk: precies dat bedrijf en die producten zouden veel later de allesbeslissende sleutel blijken te zijn voor mijn volledige herstel.

Vandaag erger ik me er aan de ene kant flink aan dat ik in die 5 seconden arrogantie iets heb laten liggen wat me vermoedelijk vele maanden in de CVS-hel had gescheeld. Maar aan de andere kant ben ik er achteraf zelfs heel blij om dat ik toen niet blind een eigen zelfexperiment ben begonnen. Want later heb ik gemerkt dat je eigenlijk een extreem goed begrip van het systeem nodig hebt om die producten überhaupt goed te kunnen inzetten voor jouw heel eigen herstelproces. Een ondoordachte, overhaaste actie had zonder die kennis in mijn toestand van toen misschien helemaal niet gewerkt. Ik ben vandaag ongelooflijk dankbaar dat ik pas later via mijn natuurgeneeskundig therapeut opnieuw op dat bedrijf ben gestuit en uiteindelijk met behulp van zijn therapie en zijn precieze aanwijzingen over het gebruik van die producten ben opgeknapt.

Zomer 2014: de niacine-flush en de herstart van mijn cellen

Op mijn absolute dieptepunt in de zomer van 2014, toen ik het werkelijk niet meer wist en 98 % van mijn tijd op bed lag, gebeurde er iets beslissends. Ik lag in bed met mijn laptop voor me. Omdat ik door mijn voorgeschiedenis veel op tinnitus had gezocht, schoof het algoritme van YouTube me opeens een video in mijn feed. Het was een lezing over tinnitus van een natuurgeneeskundig therapeut die ik al van YouTube kende. Ik had eerder al een paar van zijn video's gezien en die hadden enorme indruk op me gemaakt, omdat hij de dingen ongelooflijk holistisch, begrijpelijk en met een enorme deskundigheid uitlegde.

Omdat ik toch al die tijd verwoed op zoek was naar nieuwe artsen en therapeuten, kwam er als uit het niets een impuls in me op: „Ik luister er nu nog één keer naar. Even kijken of hij me kan overtuigen, of hij de volgende is." Ik klikte de video aan, deed van pure uitputting mijn ogen dicht en luisterde alleen maar.

Daarbij moet je één belangrijk ding weten: mijn moeder weigerde op dat moment al strikt om me nog naar wat voor arts of therapeut dan ook te brengen. We hadden in die korte periode simpelweg al zo ongelooflijk veel geld verbrand (die 6.800 euro), wat natuurlijk volkomen begrijpelijk was.

Maar terwijl ik naar hem luisterde en zijn manier van doen me weer volledig in de greep kreeg, keek ik beter en deed ik een ontdekking waar ik van omviel: die man zat maar 30 kilometer van mij vandaan! Dat wist ik tot dan toe totaal niet. Op dat moment nam ik een brandend besluit: „Ik moet het bij hem proberen. Dit is mijn allerlaatste poging voordat ik me definitief in die kliniek laat opnemen." Omdat het gelukkig zo dichtbij was, sleepte ik me kort daarna met mijn laatste krachten naar zijn praktijk.

Hij hoorde mijn verhaal aan, stond op en mengde een poeder in een glas water. Hij zette een glas met een feloranje, bijna wortelachtige vloeistof voor me neer. Ik dronk het op.

En toen viel bij mij – al was het pas achteraf – het kwartje: wat hij me daar had gegeven, was exact de volledige FitLine-set (met Basics, Restorate, Activize, hooggedoseerde omega-3 DHA/EPA en Q10) – precies die „trendy sapjes" die ik een half jaar eerder zo ongelooflijk arrogant had weggeklikt!

Wat er na het drinken in die praktijk gebeurde, was volslagen waanzin: na 6 tot 8 minuten merkte ik opeens dat ik het in mijn hele lichaam extreem warm kreeg. Een gigantische, merkbare doorbloeding schoot door mijn aderen. Mijn huid kleurde rood, het tintelde overal. Voor het eerst in ruim een jaar voelde ik weer echte, fysieke energie in mijn cellen. De Activize uit die set had bij mij een enorme niacine-flush in gang gezet.

Om dat meteen goed in perspectief te plaatsen en niemand bang te maken voor die tinteling: die flush was bij mij alleen zo extreem sterk omdat mijn lichaam op celniveau volkomen leeggebrand was. En dat kwam niet doordat ik geen voedingsstoffen had binnengekregen – ik had er in de aanloop immers voor bijna 6.800 euro aan Amerikaanse pillen geslikt!

Het echte probleem bij mij was een drievoudige blokkade in mijn systeem. Eén: mijn maag en darmen waren door de blijvende stress, ontstekingen en eerdere antibioticakuren (die tot een dysbiose leidden) compleet uit balans. Twee: door het CVS ontbrak mijn darm simpelweg de celenergie (het ATP) om het zware werk van spijsvertering en opname van voedingsstoffen überhaupt nog te doen. En drie: mijn cellen waren door dat draaien op noodstroom zonder zuurstof zó verzuurd dat zelfs de voedingsstoffen die het nog tot in mijn bloed haalden, bijna niet meer in de doelcellen werden binnengelaten. Op celniveau verhongerde ik met een vol bord voor me.

Voor mij persoonlijk en voor wat mijn lichaam toen voelde doorbrak precies die vloeibare set, die het lichaam heel goed opneemt, die zware blokkade opeens. Op dat moment laaide de hoop weer op. Ik legde mijn trots definitief af, haalde die complete set voor thuis en nam hem vanaf dat moment consequent elke dag. De resultaten waren bijna surrealistisch:

• Na 20 dagen: ik was weer fit genoeg om gewoon de trap op te lopen.
• Na 2 maanden: ik was helemaal niet meer bedlegerig. Ik kon op mijn fiets stappen en een uur lang flink en snel door de natuur rijden, zonder daarna dagen uit te vallen („post-exertional malaise").
• Na 3 tot 4 maanden: ik begon aan mijn eerste echte re-integratie en volgde op een school een computercursus. Ik rondde die cursus met het grootste gemak af, zonder dat mijn lichaam daarna weer instortte. CVS was voor mij lichamelijk echt definitief verleden tijd.
• Na bijna 2 jaar: nadat mijn hart en bloedvaten weer volledig aan inspanning gewend waren en ik me ook psychisch, door gericht werken aan mijn trauma, weer had gestabiliseerd, keerde ik terug in het harde arbeidsleven. Ik begon bij Rewe online. Dat was geen kantoorbaan, maar extreem zwaar lichamelijk werk – een echte loodzware baan, waarbij je onder andere zware kratten drank tot op de vijfde verdieping moest sjouwen. En mijn lichaam heeft dat niet alleen volgehouden: ik was lichamelijk zelfs weer zó extreem fit dat het er meermaals op uitdraaide dat ik daar ook nog uit vrije wil dubbele diensten deed.

Ik was lichamelijk niet alleen weer op 100 %, maar qua energie zelfs robuuster en krachtiger dan ooit eerder in mijn hele leven!

Waarom vertel ik dit allemaal? (De brug naar de tweede tinnitus)

Op dit punt vraag je je misschien af: waarom vertelt hij op een tinnitussite zo uitgebreid over zijn val in CVS en zijn genezing bij die therapeut? Dat heeft een heel bepaalde, beslissende reden.

Die CVS-hel was het absolute fundament voor alles wat daarna kwam. Zonder die totale lichamelijke instorting had ik nooit dat extreem diepe, systemische begrip van celenergie (ATP) en biologische beschikbaarheid gekregen. Ik had die speciale set voedingsstoffen nooit leren kennen en nooit aan den lijve bewezen dat je volkomen lege, geblokkeerde cellen met de juiste synergie weer op 100 % prestatie kunt brengen.

Die hard bevochten kennis uit mijn CVS-tijd was de ontbrekende sleutel tot de definitieve tinnitusmatrix. Het gaf me zo'n onwankelbaar vertrouwen in het biochemische reparatievermogen van mijn lichaam dat het direct leidde tot de gebeurtenissen die ik je nu ga vertellen. Het was de absolute voorwaarde voor het gekste en meest riskante experiment van mijn leven.

Het besluit tot een stresstest (het experiment)

De jaren gingen voorbij. Het was inmiddels eind 2016. Ik leefde een volstrekt normaal leven, mijn gehoor was perfect, en mijn cellulaire ATP-tank stond door mijn dagelijkse routine met voedingsstoffen permanent op 200 % capaciteit. Ik dacht vaak terug aan mijn tinnitustheorie.

De logica liet me niet los: op dat moment (eind 2016) had ik het gevoel dat ik drie keer zoveel energie had als destijds bij mijn eerste tinnitus. Daarom moest ik me toen een half jaar in een stille kamer opsluiten, omdat mijn oorcellen met die kleine hoeveelheid energie simpelweg te zwak waren. Elk normaal alledaags geluid had toen waarschijnlijk een duidelijk sterker, negatief effect op het herstel van de tinnitus dan nu, als ik het nog een keer zou doormaken. Dat was mijn precieze gedachtegang toen, eind 2016.

Dus deed ik wat voor elke arts volslagen krankzinnig moet klinken: ik lokte doelbewust een tweede tinnitus uit.

De bewuste provocatie met oud en nieuw

Het was eind 2016, de tijd rond oud en nieuw. Hier kwamen twee dingen samen: aan de ene kant had ik nog een enorme levenshonger, want ik had nog geen twee jaar eerder mijn CVS verslagen. Aan de andere kant zat mijn tinnitustheorie vast in mijn hoofd en wilde ik het absoluut weten. Omdat oud en nieuw toch al een flinke portie lawaai met zich meebrengt, liet ik daarom mijn oude beschermende voorzichtigheid volledig varen. Ik vierde die oudejaarsnacht extra stevig en genoot met opzet volop van al dat geknal.

Nog tijdens die nacht kreeg ik af en toe de rekening gepresenteerd: op de momenten dat het bijzonder hard was, had ik opeens een duidelijk merkbaar drukgevoel op mijn oren. Het was zeker niet zo heftig als destijds na die eerste nacht in de disco, maar ik merkte heel goed dat dat lawaai mijn oren op die momenten echt zwaar belastte. Zodra het weer wat zachter werd, verdween dat drukgevoel na korte tijd ook weer. Het was maar een tijdelijk waarschuwingssignaal en – en dat was het beslissende – er was nog geen tinnitus.

Precies dat drukgevoel was de laatste zet die de knop in mijn hoofd omzette. Ik dacht: „Oké, het systeem wankelt. Als ik dit experiment wil doorzetten, dan drijf ik het nu op de absolute spits, tot de tinnitus terugkomt."

Als muziek een lichamelijke kwelling wordt

Wat volgde waren wekenlange, excessieve sessies met de koptelefoon en heel harde muziek. In die fase veranderde mijn horen drastisch. De muziek was bij tijden helemaal geen plezier meer. Horen werd een pure inspanning en voelde als echte, lichamelijke pijn – een extreem onaangename, vage, diep zittende druk in mijn oor.

Elk cellulair overlevingsinstinct, elke vezel van mijn lichaam schreeuwde in mij: haal die koptelefoon af! Dit is veel te veel voor je oren! Dat was het ijskoude waarschuwingssignaal van mijn haarcellen, die onder de mechanische kracht van de geluidsgolven letterlijk om hun overleven vochten. Maar mijn analytische verstand had de controle overgenomen. Ik negeerde de pijn en ging stug verder.

Ook buiten de pc ging het dagelijks leven op maximaal volume door. Ik dacht er niet aan om me zoals de eerste keer in mijn kamer op te sluiten. Ik reed lange stukken auto met harde muziek, ging met vrienden naar verjaardagen, ging uit en nam het volle, onbarmhartige geluidsniveau van het leven in me op.

De terugkeer van de toon

En op een gegeven moment was die ene avond er. Ik zat weer voor mijn pc, met mijn koptelefoon op – en opeens was daar weer dat dunne, onmiskenbare geluidje in mijn linkeroor. De toon was terug. Hij was nog heel zacht, ik kon hem met omgevingsgeluid makkelijk overstemmen, maar hij was er.

Op dat moment raasde er een extreem, absurd conflict door me heen. Aan de ene kant schoot de pure ontzetting door mijn hoofd: „O shit!" Aan de andere kant was er die bijna waanzinnige fascinatie: „Oké, heftig. Ik heb het voor elkaar. Dit is precies wat ik voor mijn test nodig had."

De systeemhack: bewust alles eraf (het monster opfokken)

Maar hoe kwam het überhaupt zover dat de tinnitus onder die omstandigheden weer naar een brute 75 % van het oorspronkelijke volume kon stijgen? Ik had door mijn FitLine-protocol toch een enorm ATP-schild van 200 % opgebouwd! Het antwoord is ijskoude berekening: ik heb dat schild volkomen bewust afgebroken.

Toen die tinnitus in mijn linkeroor eerst nog maar heel licht en vaag hoorbaar werd, merkte ik dat mijn volledig opgeladen systeem er onmiddellijk tegen vocht. De voedingsstoffen hielden de schade extreem klein. Maar precies dat wilde ik voor mijn ultieme experiment nu juist niet. Als ik wilde bewijzen dat mijn protocol een zware tinnitus „tijdens het rijden" (dus midden in het dagelijks leven) kan repareren, dan moest die tinnitus eerst weer naar een behoorlijk, onbetwistbaar niveau groeien.

Dus nam ik een volstrekt krankzinnig, maar hoogst bewust besluit: ik liet alle voedingsstoffen volledig weg. Ik stopte helemaal met mijn FitLine-set. En ook de lecithine – die ik al uit de tijd van mijn eerste tinnitus (biografie deel 1) als mijn absolute fundament voor de myelineschede kende en gebruikte – liet ik helemaal weg.

Ik onthield mijn cellen midden in dat lawaai-experiment met opzet hun belangrijkste synergiefactoren en bouwstoffen. Ik wilde dat „monster" regelrecht opfokken, zodat de tinnitus niet al vooraf door de producten werd onderdrukt voordat hij überhaupt het niveau had bereikt waarop ik hem voor mijn test wilde hebben. Dat was de ultieme, riskante stresstest zonder vangnet.

De definitieve val: 75 procent en de chaos aan geluid

Het duurde naar schatting anderhalve, maximaal twee maanden voordat mijn systeem onder die extreme, aanhoudende provocatie en zonder biochemisch schild definitief instortte.

Op een avond was het punt bereikt. De tinnitus was nu niet meer zacht. Hij was met brute kracht terug. In mijn linkeroor was hij zeker drie kwart (75 %) zo hard als bij mijn allereerste crash. Ook mijn rechteroor had zich weer gemeld, maar bleef relatief zwak en was goed te overstemmen met omgevingsgeluid. Mijn linkeroor was daarentegen volstrekt opdringerig.

En het geluidsbeeld was totaal gek en nieuw. Mijn hoofd ontving een complete chaos aan elektrische valse ontladingen:

• Het typische, opdringerige sinusgepiep (dat was het hoofdgeluid).
• Daarbovenop hoorde ik opeens ook een bizar signaal, als morsecode. Dat was me tot dan toe volstrekt onbekend en ik was er bijna gefascineerd door dat zoiets überhaupt mogelijk is.
• Daar kwam een diep, luguber gesis in mijn linkeroor bij, dat ik nog nooit eerder had gehoord.
• En bovenop dat alles nog een sirene die op- en afzwol, die soms twee weken lang flink aanwezig was en dan weer naar de achtergrond zakte.

De live-experimenten op mijn eigen oor

Voordat ik me na die escalatie definitief aan het genezen zette, wilde ik in die extreem harde fase absoluut nog een paar dingen nagaan. Ik wist nu immers hoe tinnitus werkt, en ik wilde het systeem bij mezelf aan een natuurkundige stresstest onderwerpen. Ik testte het systeem letterlijk aan de grens van zijn belastbaarheid:

1. De kaak-halstest (de kruisverbinding):
Ik wilde nagaan of mijn tinnitus weer op mijn nek en mijn kaak reageerde. Dus maakte ik ruime hoofdbewegingen, spande ik mijn hals aan en verdraaide ik mijn kaak. Het resultaat was ondubbelzinnig: ik kon dat geluid voor honderd procent beïnvloeden in klank en volume!

2. De ruistest (het bewijs tegen maskeren):
Ik zette mijn koptelefoon op en liet twee tot drie minuten extreem harde witte ruis lopen. Toen rukte ik de koptelefoon af. Het resultaat was tegelijk fascinerend en gruwelijk: een paar seconden lang was de tinnitus compleet weg. Er heerste een volstrekt doodse stilte. Maar direct daarna gierde hij harder en agressiever dan ooit.

(Mijn ijskoude bewijs aan den lijve: artsen raden witte ruis aan om te maskeren. Wat gebeurde daarbij in mijn ogen fysiologisch echt? Die harde ruis dwong mijn toch al zieke haarcellen om zonder pauze ionen te pompen. Als ik mijn koptelefoon afzette, was de accu van de cel helemaal leeg. Ze was een paar seconden fysiek dood en „stil". Zodra ze weer een minuscuul beetje energie bijlaadde, knalde het noodsignaal twee keer zo hard terug!)

3. De klaptest (de mechanische schok):
Het klinkt misschien idioot, maar ik nam mijn handen en klapte één keer hard, pal voor mijn oor. Er ontstond een kleine drukgolf. Het resultaat: exact op de seconde van die klap gierde de tinnitus woedend omhoog. Maar hij zakte relatief snel weer terug naar zijn normale niveau.

De naakte paniek in de nacht

Maar toen ik 's avonds in bed lag, haalde de werkelijkheid me keihard in. De geluiden in mijn hoofd waren zo oorverdovend en opdringerig dat ik ze – vooral in mijn linkeroor – zelfs met de tv niet kon overstemmen. Dat maakte in slaap vallen extreem moeilijk en deed me echt sterk denken aan de tijd dat ik voor het eerst tinnitus had.

Daardoor kreeg ik werkelijk echte angst. De euforie en fascinatie van het begin, over dat geslaagde experiment, waren in één klap volledig verdwenen.

Ik staarde naar het plafond en mijn gedachten raasden: „Mijn god, ik hoop echt dat dit weer weggaat. Heb ik iets volledig verkeerd gedaan? Was dit een enorme fout? Houd ik dit nu de rest van mijn leven, alleen omdat ik een stom experiment wilde bewijzen?"

De hel was terug.

Het minimale arsenaal en de uitgestelde „monnikenmodus"

De volgende ochtend stond ik op en het besluit was gevallen. Het experiment was op zijn hoogtepunt. Het „monster" zat op het perfecte niveau. Het was tijd om de rollen om te draaien en de producten weer op te schroeven. Toen mijn nieuw bestelde FitLine-pakket aankwam, reed ik tegelijk weg om mijn oude vertrouwde lecithine bij de drogist te halen, om de terugkeer en de genezing te starten.

Mijn genezingsstack zag er dus zo uit:

• De volledige FitLine-set (Activize, Restorate, Basics en omega-3 met Q10).
• Lecithinekorrels.

(Mijn biologische verklaring daarachter: waarom werkten de reparatie van myeline en die wederopbouw deze keer ook ZONDER dat bittere aminozuurpoeder dat ik de eerste keer nodig had? Het antwoord is briljante systeembiologie. Bij mijn eerste tinnitus had ik een zware chronische maagontsteking. Ik kon toen geen eiwitten uit normale voeding afbreken, dus moest ik pure, voorverteerde aminozuren aanvullen. Maar nu, jaren later? Door het opknappen van mijn darm werkte mijn spijsvertering perfect. Mijn gezonde maag en darmen konden de aminozuren die de myelineschede nodig had probleemloos zelf uit mijn normale voeding halen.)

Ik nam die producten vanaf dat moment elke dag, maar er was een groot „probleem": ik zat op dat moment in een absolute levenshonger. Mijn overwinning op CVS lag inmiddels ongeveer tweeënhalf jaar achter me. Ik werkte weer, ik stond midden in het leven, ik zat volledig in mijn flow. Dus dacht ik: „Ik neem deze stack nu eerst om het ergste op te vangen. Maar hoe ik dat straks precies weer met die extreme ‚monnikenmodus' ga doen… daar denk ik nog even over na." Ik had simpelweg absoluut geen zin om me zoals de eerste keer volledig van mijn vrienden, mijn werk en het leven af te sluiten. Ik schoof die harde beslissing eigenlijk gewoon voor me uit.

Slim omgaan met lawaai in plaats van totale isolatie

Ik koos dus een compromis: ik probeerde het volume over de dag zo laag mogelijk te houden en extreme uitschieters consequent te vermijden. Concreet betekende dat: de autoradio ging niet meer helemaal open, ik deed thuis geen harde sessies met de koptelefoon meer en van discotheken bleef ik logischerwijs weg.

Maar daarbuiten trok ik me niet volledig terug. Ik ging nog gewoon boodschappen doen. Ik ging met vrienden naar de kermis en met collega's naar de film. Ik leefde relatief normaal verder. En zodra er spontaan iets leuks langskwam waar ik geen „nee" tegen wilde zeggen vanwege het volume – zoals gewoon met vrienden uitgaan (geen harde disco's, maar normale feestjes) – dan zei ik ja en ging ik mee.

Het „hè?!"-moment in week 2

En toen gebeurde het ongelooflijke, waar ik zelf absoluut niet van was uitgegaan. Al in de eerste weken – ik denk dat het ergens tussen week 2 en 3 was – merkte ik opeens: man, die toon reageert nu al!

Er was een merkbare vermindering en verdunning van de geluiden, en de frequenties begonnen te wisselen. Eerst verdween dat volstrekt nieuwe gesis in mijn linkeroor. Toen dunden ook die permanente fluittoon en de rest van dat geluidsdecor merkbaar uit. De tonen waren lang niet meer zo agressief als de weken ervoor. Vooral in de ochtenduren merkte ik het zo.

Ik zat daar, keek volkomen verbouwereerd voor me uit en dacht: „Hè?! Oké, heftig… Ik leef hier eigenlijk nog compleet normaal, vermijd alleen de harde, langdurige uitschieters, en toch reageert het al?!" Ik had het besluit nog wel in mijn achterhoofd dat ik voor de volledige, definitieve genezing misschien binnenkort toch nog naar die harde monnikenmodus zou moeten overstappen – maar omdat mijn systeem al zo geweldig op de voedingsstoffen aansloeg, zette ik die weg van het compromis voorlopig gewoon voort.

Het sterven van de frequenties en de volledige stilte

Het genezingsproces liep van de winter tot in het voorjaar – in totaal duurde het ergens tussen drieënhalve en bijna viereneenhalve maand. Maar de tinnitus verdween niet in één keer, het was een systematisch uitknippen van de frequenties:

• Eerst meldde mijn rechteroor zich af. Dat was na ongeveer twee maanden al volledig genezen en werd weer helemaal stil.
• In mijn linkeroor (de zware schade) schakelden die gekke frequenties zich een voor een uit. (Dat gesis was immers al helemaal in het begin verdwenen.) Toen vervaagde die op- en afzwellende sirene. Ook dat diepe vrachtwagengebrom, dat er nieuw bij was gekomen, loste relatief snel op.
• Het enige wat zich extreem hardnekkig hield, was die klassieke, hoogfrequente sinustoon. De absolute eindbaas.

Net als bij mijn eerste tinnitus waren de ochtenduren de beslissende indicator. Vooral 's ochtends merkte ik het sterkste effect van het herstel. Het voelde alsof er een schuifje steeds verder naar de nullijn ging – dus in de richting van „geen tinnitus meer". Hoe meer weken er voorbijgingen, hoe heftiger het werd: op een gegeven moment was het zover dat die toon 's ochtends niet alleen zachter, maar zelfs volledig verdwenen was. Hij was dan echt alleen nog met oordoppen in volledige rust te horen (precies zoals ik het bij de genezing van mijn eerste tinnitus ook had meegemaakt en verteld), voordat dat fluiten door de vermoeidheid van de dag weer harder werd.

Tegen het einde van de derde maand was die toon 's avonds zo zacht geworden dat ik hem alleen nog kon horen als ik in een volstrekt stille kamer oordoppen droeg of in de compleet stille badkamer zat. Mijn rechteroor was op dat moment al helemaal stil. Alleen in mijn linkeroor was hij nog heel licht aanwezig.

Om het definitief af te maken haalde ik nog speciale vitamine B12-druppels, die ik elke dag direct onder mijn tong deed, om mijn systeem via het mondslijmvlies de allerlaatste zet te geven.

En toen, ergens in de weken daarna, was hij volledig weg. Ik kan vandaag niet meer precies zeggen hoeveel weken het vanaf dat punt nog heeft geduurd, omdat ik er op een gegeven moment simpelweg niet meer zo extreem op lette. Maar hij was op een gegeven moment gewoon weg. Hij verdween. Compleet. Voor 100 %.

Waarom je dit hier leest

Ik had de ultieme, gevaarlijkste stresstest van mijn leven doorstaan.

Ik wist nu met ijskoude, absolute zekerheid: het genezen van tinnitus door lawaai is geen toeval, geen geluk en geen mystiek lot. Het was voor mij het logische, onontkoombare resultaat toen ik mijn cellen exact gaf wat ze nodig hadden om zichzelf te repareren – en dat zelfs midden in het normale dagelijks leven.

Ik was oorspronkelijk nooit van plan om een website te maken of dit alles openbaar te maken. Ik had die hele waanzin alleen voor mezelf doorgezet, om mijn rust te vinden en het misschien een keer aan een vriend of aan mijn therapeut te vertellen.

Maar toen ik besefte hoeveel miljoenen mensen daarbuiten door artsen met „ongeneeslijk" naar huis worden gestuurd en in de stille duisternis van de nacht hun verstand verliezen… toen wist ik dat ik deze kennis niet voor mezelf mocht houden.

Nog even kort en eerlijk, tot slot

Ik weet precies hoe dit hele verhaal over ziekte en genezing voor een buitenstaander moet klinken. Als ik dit alles niet aan den lijve had meegemaakt – de reeks absurde „toevalligheden", de eerste opstand tegen de KNO-arts, de diepe val in CVS, de mislukte therapieën van 6.800 euro en tot slot dat gekke „Matrix-moment" waarin het algoritme van YouTube me in mijn donkerste uur de reddende natuurgeneeskundig therapeut op maar 30 kilometer afstand op mijn scherm gooit… dan zou ik het waarschijnlijk zelf afdoen als een goedkoop Hollywoodscenario of een verzonnen sprookje. Het klinkt simpelweg te gek om waar te zijn.

Maar precies daarom leg ik hier al mijn kaarten volledig op tafel. Dit is geen verzonnen genezingsverhaal, geen marketingtruc en al helemaal geen zweverige esoterie. Dit is ijskoude, natuurkundige en cellulaire waarheid. Ik heb elk afzonderlijk fysiek bewijs voor deze hel en voor deze genezing: mijn audiogrammen van de artsen met die enorme inzinkingen bij bepaalde frequenties, de labverslagen, de diagnoses en de rekeningen van de klinieken en therapeuten.

Ik vertel je dit alles niet om je te vermaken. Ik vertel het omdat ik voor mijzelf een weg uit dit systeem heb gevonden – en omdat ik hoop dat deze kennis ook jou verder kan helpen met je gehoor en je nachten.

← Lange bio deel 1: de helletocht