Chronische tinnitus: twee keer gehad, twee keer weg.

Ik weet precies hoe het voelt om ’s nachts wakker te liggen en die toon niet uit te kunnen zetten. Ik weet hoe het is als een arts tegen je zegt: “U moet ermee leren leven.” En ik weet hoe het is om je volkomen alleen te voelen met een probleem dat niemand kan zien.

Najaar 2010, mijn allereerste keer in een disco. Mijn neef had me overgehaald – ‘het is er niet zo druk als in andere disco’s, het is echt superleuk’. Al op de trap naar beneden, ruim 40 meter vóór de zaal, was de bas heftig te voelen. Naïef als ik was, ging ik op de beste vrije plek staan: een kleine zes tot acht meter vóór de luidsprekers. Vier uur. De volgende ochtend kantelde ik bij het opstaan naar links, en drie dagen later hoorde ik in mijn linkeroor tonen die er niet waren.

De eerste kno-arts keek even naar binnen, zei ‘jaa, luister daar niet naar – luister naar wat muziek’ en liep de kamer uit. De tweede schreef ginkgo voor. De vierde was tinnitusspecialist en legde me uit dat het geluid nu in mijn hoofd zat. Zes kno-artsen – vier in praktijken, twee in het academisch ziekenhuis. Geen van hen kon me helpen.

Dus begon ik zelf te lezen. ’s Nachts op het forum tinnitus.de, later met de laptop in het ziekenhuisbed. Duizenden uren, jarenlang – celbiologie, cochleaire fysiologie, neurologie, biochemie van voedingsstoffen. Niet omdat ik dat zo boeiend vond. Maar omdat geen arts me kon vertellen wat er eigenlijk in mijn oor gebeurde.

Ik vond de oplossing niet in het laboratorium, maar in de woonkamer. Mijn vader injecteerde zichzelf toen met vitamine B12 vanwege een zenuwaandoening – een kleine ampul met rode vloeistof. Mijn eigen B12-waarde lag aan de onderste rand van de norm, net boven de officiële grens voor een tekort – voor mijn zenuwen was dat functioneel al een tekort. Mijn huisarts wilde toch niets injecteren. Dus liet ik mijn vader me ’s avonds een injectie geven, met een echt ongemakkelijk gevoel. (Belangrijk: ik raad uitdrukkelijk af om dit zonder begeleiding van een arts na te doen.) En wat zal ik zeggen: de volgende ochtend was de toon in totaal ruim 40 procent zachter (van eerst 25 naar ruim 40 procent verbetering). Vanaf dat moment was het speurwerk – lecithine, het volledige B-complex, maandenlange stilte. Na ongeveer anderhalf jaar was 80 procent weg, en op een gegeven moment was er niets meer. Niets. Het audiogram “Later” hierboven is uit de tijd van die 80 procent.

Jaren later heb ik de tinnitus expres een tweede keer uitgelokt – koptelefoon, wekenlang hard gezet – om te testen of mijn model klopte. Ik weet hoe dat overkomt. Het klopte: deze keer was de tinnitus in drie tot vier maanden weg.

Deze pagina bestaat omdat ik destijds precies zo’n pagina nodig zou hebben gehad. Niet elke weg past bij iedereen. Maar alles wat ik in die jaren heb ontdekt, staat hier – met medische bevindingen, met alle doodlopende wegen. En als mijn ervaringen en mijn speurwerk ook maar één iemand met tinnitus helpen om weer hoop te krijgen, dan is elk uur werk aan deze pagina de moeite waard geweest.