Kronik tinnitus: İki kez yaşadım, iki kez de geçti.

Geceleri uyanık yatıp bu sesi kapatamamanın nasıl hissettirdiğini çok iyi biliyorum. Bir doktor sana “Bununla yaşamayı öğrenin.” dediğinde bunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Ve kimsenin göremediği bir sorunla kendini tamamen yalnız hissetmenin nasıl olduğunu da biliyorum.

2010 sonbaharı, hayatımda ilk kez diskoya gidiyordum. Kuzenim beni gitmeye ikna etmişti — “diğerleri kadar kalabalık değil, acayip eğlenceli”. Daha merdivenlerden inerken, salona 40 metreden biraz fazla mesafe varken bile bası şiddetle hissediyordum. O saflığımla gidip boş yerlerin en iyisine, hoparlörlerin sadece altı ila sekiz metre önüne dikildim. Dört saat. Ertesi sabah kalkarken sola doğru devrildim; üç gün sonra da sol kulağımda, gerçekte var olmayan sesler duyuyordum.

İlk KBB doktoru kısaca kulağıma baktı, “eveet, o sese kulak vermeyin — biraz müzik dinleyin” dedi ve odadan çıkıp gitti. İkincisi Ginkgo yazdı. Dördüncüsü tinnitus uzmanıydı; sesin artık psikolojik bir mesele olduğunu açıkladı. Altı KBB doktoru — dördü muayenehanelerde, ikisi üniversite hastanesinde. Hiçbiri bana yardımcı olamadı.

Ben de kendi başıma okumaya başladım. Geceleri tinnitus.de forumunda, daha sonra hastane yatağında dizüstü bilgisayarımla. Yıllar boyunca binlerce saat — hücre biyolojisi, koklea fizyolojisi, nöroloji, besin öğeleri biyokimyası. Bunları ilginç bulduğum için değil. Hiçbir doktor kulağımda aslında ne olup bittiğini söyleyemediği için.

Çözümü laboratuvarda değil, oturma odasında buldum. Babam o sıralar bir sinir hastalığı nedeniyle kendine B12 vitamini enjekte ediyordu — içinde kırmızı sıvı olan küçük bir ampul. Benim B12 değerim normal aralığın en alt sınırındaydı, resmî eksiklik eşiğinin ancak biraz üzerinde — sinirlerim için bu, işlevsel olarak zaten bir eksiklikti. Aile hekimim buna rağmen iğne yapmak istemiyordu. Ben de akşam babama bir tane yaptırdım, içim hiç rahat değildi. (Önemli: Bunu doktor gözetimi olmadan tekrarlamamanı açıkça tavsiye ediyorum.) Ve ne diyeyim: Ertesi sabah sesin şiddeti toplamda %40'tan biraz fazla azalmıştı (iyileşme, daha önceki %25'ten %40'ın biraz üzerine çıkmıştı). Ondan sonrası dedektiflikti — lesitin, B vitaminlerinin tamamı, aylarca sessizlik. Yaklaşık bir buçuk yıl sonra sesin %80'i gitmişti; bir süre sonra hiçbir şey kalmadı. Hiçbir şey. Yukarıdaki “Daha sonra” odyogramı, %80'inin kaybolduğu döneme ait.

Yıllar sonra, modelimin doğru olup olmadığını sınamak için tinnitusu kendimde bilerek ikinci kez tetikledim — haftalarca kulaklıkla, sesi açarak. Bunun okuyana nasıl geldiğini biliyorum. Modelim doğruydu: Bu kez tinnitus üç ila dört ayda geçti.

Bu site var, çünkü o zamanlar tam da böyle bir siteye ihtiyacım vardı. Her yol herkese uymaz. Ama yıllar içinde öğrendiğim her şey burada — bulgularıyla, bütün çıkmazlarıyla. Ve deneyimlerim ve araştırmalarım, bundan etkilenen tek bir kişinin bile yeniden umut bulmasına yardımcı olursa, bu site için harcadığım her saate değmiş demektir.